یک آدمهایی ابدیند تاریخ مصرف ندارند و مال همیشه های زندگی تو هستند . یک آدم هایی دوستیشان حتی بعد از سال ها حتی بعد تمام شدنش قابل افتخار است . حتی بعد از رنجیدن و رنجیده شدن . این قابلیت آدمهای کمیابی است آنها که شاید بتوان گفت در دشمنی شان هم که اغلب اهل دشمنی نیستند قابل افتخارند . این ها همان ها هستند که شاید بارها سرت فریاد زده باشند اما روبرویت و در خلوت .و همین آدم اگر کسی هتک حرمتت کند اگر به ناحق زیر سوالت ببرند اگر به تو حمله ای کنند که نیازی به دفاعی باشد **هستند**. نامرئی و بی ادعا هستند و اصلا هم انتظار تشکر ندارند حتی فکرش را نمیکنند که تو بفهمی که چه طور با وجه انسانی وجودشان از تو دفاع کرده اند اصلآ شاید حتی اگر تشکر هم کنی بگویند نه من برای تو این کار را نکردم اما هستند و زنده اند و قیم به ذات قوی و بی عقده انسانی شان . شاید هم حتی راهی برای تشکر کردن وحود نداشته باشد و آنوقت است که فقط میماند که در دلت هنوز به این دوستی گذشته افتخار کنی .و به آنجه در زمان بودنش رشدت داده بزرگت کرده و به تو آموخته . من این جور وقت ها یاد حرف عزیزی می افتم که همیشه میگفت با کسی دوستی کن که در دوری و دشمنی هم قابل افتخار باشد و من این روز ها به دنبال این آدمها چراغ بدست میگردم.......