فیلمی میدیدم در خصوص روابط بین آدمها .... واقعا چه اتفاقی میفته که آدم در ورطه بعضی ارتباطات مدتی دست و پا میزنه که بعد اتمام اون رابطه ...به گذشته که برمیگرده احساس خوبی نسبت به خودش نداره یا حالش با خاطراتش خوب نیست... آدمها در ارتباطات چه میکنند با هم؛ که گاه یادآوری قبل حال آدم رو خوب میکنه و گاه ..... به نظرم در یک رابطه انسان ارزشمند انسانیست که باعث میشه انسانهای اطرافش احساس ارزشمندی کنن... انسانی که با نوع ارتباط و محبت و توجه کردن و همراهی کردنش با همراهش ، رفیقش ، ... احساس خوشایندی میده , که وقتی در خلوت خاطراتت رو مرور میکنی لبخندی از رضایت برلیانت نقش میبنده که «این احساس درست بود ، خطا نکرده بودم ، باورم به این آدم درست بود، چه خوب که این آدم در تقدیر من بود... » و بالعکس آدم نادرست جوری در این ارتباط حضور داره که بعد از رفتنش هیچ احساسی جز شرم و خشم و سرخوردگی و پشیمانی در وجود طرف مقابل باقی نمیگذاره ...و مدام با خودت میگی اصلا چرا ؟؟؟ کاش آدم حسابی و درست بوده باشم حداقل برای خودم...